« ... اگر کسانی که درباره خطاها و نقصهای ویژه روحیه عصر جدید درست تر از همه داوری کرده اند ، عموما به گرایش کاملا منفی اکتفا کرده اند یا چاره ی کار را در ارائه درمانهایی دانسته اند که تقریبا بی ارزش و در محو نابسامانی فزاینده در همه زمینه ها ناتوان بوده است برای یان است که آنان نیز مانند کسانی که به عکس در ستایش « ترقی» ادعایی و توهم درباره ی توفیق حتمی آن پای می فشردند ، از اصول حقیقی بی اطلاع بودند.» رنه گنون  

به عبارت دیگر بیان داده هایی مبنی بر ازبین رفتن جنگلها و مراتع و آلودگی محیط زیست و غیره کفایت نمی کند و شناسایی و اطلاع از علل و عوامل ایجاد کننده مهمتر و اموزنده تر است.

برای درک معنی حقیقی عالم جدید با رعایت قوانین دوری ای که بر رشد بشریت خاکی کنونی حکمفرماست ، نیز باید از روحیه ای که از مختصات آن است کاملا آزاد شد و به هیچ وجه از آن متاثر نبود. و این مطلبی بدیهی است ، خاصه اینکه این روحیه قهقرا و بنا بر تعریف ، متضم جهل کامل نسبت به قوانین دوری و همه حقایق دیگری است که چون کمابیش مستقیما از اصول متعالی ( transcendent ) سرچشمه می گیرد، جزئی از معرفت سنتی است ، معرفتی که بینشهای بالاخص جدید همگی دانسته و یا نادانسته صرفا نی آن به شمار می آید .

نظریه رایج در مورد زمان خطی است. یعنی از بی نهایت در گذشته شروع شده و رو سوی بی نهایت در آینده دارد. اگر چه طبق گزارش جمیع ادیان و سنن ما در پایان آخر الزمان هستیم ولی در ادیان ابراهیمی در خصوص دوری بودن زمان بحث مفصلی نشده است و بیشتر در خصوص دوره ای که در آن قرار داریم . صحبت شده است و مطالب از این قبیل به صورت موجز و غیر مستقیم اشاره شده است . این تعالیم در برخی ادیان مثل هندوییسم به طور کامل بیان شده است و مطالب از این قبیل به صورت موجز و غیر مستقیم اشاره شده است . این تعالیم در برخی ادیان مثل هندوییسم به طور کامل بیان شده است و سنت گرایان مانند گنون در کتاب بحران دنیای متجدد به آن اشاره کرده اند .در این تعالیم نگرش به زمان دوری (cyclic) است، یعنی همانگونه که فصول تکرار می شوند و از بهار آغاتز شده به زمستان می رسد و از نو بهار دوباره فرا می رسد زمان نیز تکرار می گردد. ولی نه اینکه عین همان وقایع        ( چون با بی نهایتی الهی ناسازگار است ) بلکه قوانین ثابتی در همه آنها دیده می شود و این روند تکرار می گردد. همانگونه که در مراتب حضرات پنجگانه (هاهوت، لاهوت، جبروت، ملکوت ، ناسوت ) هر چه از منشا دور تر شویم نابسامانی افزایش می یابد به صورت زمانی نیز این نکته صادق است.

در عصر ظلمت جریانهای جبران کننده وجود دارد.ولی انحطاط جریان کلی است.نهایتا دست الهی به فریاد می رسد و نابسامانی ها عالم را اصلاح خواهد کرد و بدین ترتیب است که جمیع سنن منتظر منجی هستند و بر این باورند که با آمدن منجی دین انها جهانی خواهد شد و منجی را از قالب دین خود می دانند که بدین ترتیب تنها راه حل پیروزی لب یکسان و متعال همه ادیان است.